شبی دیو، با وهمِ تاریک و خشم
گشود آتشی بر حریمِ دو چشم

نمی‌دانست آن زهرآگین کلید
به درهای دوزخ خودش را کشید

به فرمان آن عقلِ بر عرش‌سوار
که طوفان شود گر دهد یک شعار

ز ایران برآمد خروشِ سپاه
چو آتش، چو طوفان، چو تندر، چو آه

برآمد خروشِ انتقام از کمین
فکند آن ستمکار را در زمین

ز دژهای خصم آتشی شعله زد
سپاهش ز حیرت، به زانو فتد

نه فریاد ماند و نه تیری، نه سنگ
فرو ریخت با ننگ، افسون و رنگ

چو موری به خود خفت و بی‌جان شد
به دستِ دلیران، پشیمان شد

پشیمان شد و راهِ توبه گرفت
به زاری، به خواری، به گودال برفت

دلِ خصم، ز ایرانیان زخم خورد
به یک حمله، بیچاره و مات مُرد

چو از خونِ پاکِ سلیمان دمید
ز وعدهٔ یزدان، جهان آرمید

ز فتح و ظفر دل به نصر آشناست
که آیاتِ حق، روشن و رهنماست